Rebel in the Rye (2017) OCR 23.976 fps runtime 01:49:04
เรียนคุณวิท
ผมเสียใจที่ต้องแจ้งให้ทราบว่า โฮลเด้น คอล์ฟิล เสียชีวิตแล้ว
ผมรู้คุณคิดว่าเขาสามารถปกป้องผม
หรืออย่างน้อยที่สุด พาผมหนีการหยามหยันของตัวเอง
แต่โฮลเด้นจากไปแล้วตลอดกาล
และผมไม่เห็นจะมีสิ่งใด ช่วยผมได้อีก
"6 ปี ก่อน"
"ปี 1939"
แฟนนายล่ะ เจอรี่ ไปไหนแล้ว
หล่อนอยากเต้นรำกับพี่ชาย
ครอบครัวสุขสันต์
เรือลูซิทาเนียมาถึงอังกฤษยังมีหวัง
มากกว่าได้แอ้มสาวในโพรงนี่
ไม่รู้สิ สาวไฮโซรักหนุ่มเรียนไม่จบ
เจ้าหล่อนคงอยากบอกคุณพ่อจะแย่
"เขาไม่แค่จน พ่อขา เขาเป็นยิวด้วย"
เฮ้ แค่ลูกครึ่ง
ทำไมชอบพามาที่นี่ ฉันขยะแขยงพวกขี้อวดนี่เต็มทน
เพื่อให้เวลาสาวๆ ไง
- นั่นใครน่ะ - อูน่า โอนีล
- นามสกุลเหมือน ยูจีน โอนีล - นั่นคุณพ่อ
ว่ากันว่าเจ้าหล่อนปลื้มนักเขียน
น่ามอมเหล้าแล้วอ่านนิยายของฉันให้ฟัง
มอมเหล้าพอไหว แต่นิยายนายคงไม่เวิร์ค
ฉันเคยอ่านแล้ว
ต้องงี้สิเพื่อนรักของฉัน พวกบอดี้การ์ดนั่นใคร
ไบลธ์ ชอเซอร์ และแครอล ฟลอเรนติน่า
คอยปกป้องหล่อนจากพวกขี้ยา และหนุ่มๆ ที่ไร้มรดก
หล่อนก็เลยไม่มีคนรักมาจนถึงทุกวันนี้
ถ้านายอยากใช้เวลากับอูน่า พวกหล่อนจะเขวี้ยงนาฬิกานาย
โอเค
ฉันจะลองดู
สาวๆ ครับ อูน่า
- หวัดดีค่ะ - เป็นเกียรติที่ได้พบคุณ
ผม เจอโรม เดวิด ซาลิงเจอร์
เพื่อนเรียกผมว่าเจอรี่
ยินดีที่รู้จักค่ะ เจอโรม เดวิด ซาลิงเจอร์
ผมปลื้มคุณพ่อคุณมาก
ผมเองก็เป็นนักเขียน และบทละครของท่านเป็นแรงบันดาลใจให้ผม
คุณเขียนอะไร
ผมเขียนเรื่องสั้น
- เหรอคะ - เคยตีพิมพ์หรือยัง
ไปเถอะ อูน่า ฉันจะแนะนำให้รู้จักบิลลี่ แชนเลอร์
- เขามาเหรอ - มาสิ
- เยี่ยม - ไปเร็ว
ไว้พบกันใหม่ค่ะ เจอโรม เดวิด ซาลิงเจอร์
บิลลี่
ขออภัยครับ ไม่ทราบว่ากี่โมงแล้ว
แจ่มเลยนี่
ตลอดเส้นทางชีวิตจืดชืดของผม
ผมมักพบแต่นิยาย ที่ซื่อตรงกว่าความเป็นจริง
และใช่ ผมว่ามันตลกดี
เขาไม่โดดเด่นทั้งหน้าตา บุคลิก หรือแต่งตัวดีพอจะให้เชอร์ลีย์สนใจ
เขาไม่มีโอกาสเลย
และอย่างที่ผมเคยบอก การจะเขียนนิยายหนุ่มสาวดีๆ สักเรื่อง
เป็นเรื่องหนุ่มพบสาวจะดีแน่ๆ
แม่ไม่มีสมาธิ ถ้าเธอเอาแต่จ้องอย่างนี้
แม่ชอบไหม
- มันดีมาก - พูดความจริงก็ได้
พูดจริง มันเยี่ยมมาก
ผูกเชือกรองเท้าซะ...
ตกลง แม่คิดว่าไงครับ
แม่ชอบเด็กๆ ชอบการพูดจาของเขา
ใช่ นิยายส่วนใหญ่มักเขียนให้วัยรุ่นโอ้อวด
เพราะตาแก่ขี้เมาเป็นคนเขียน
น่าเบื่อมาก
ลูกฉลาดจริงๆ
ผมอยากเอาไปตีพิมพ์
ลูกจะทำยังไง
ผมจะกลับไปเรียน ลงเรียนการเขียนสร้างสรรค์
ว่าไงนะ
แกถูกไล่ออกจากทุกโรงเรียน ที่ฉันส่งแกไปเรียน
เพราะปากดีเหลือเกิน
คิดได้ยังไง ว่าแกจะยึดอาชีพนักเขียนได้
ผมไม่รู้ แต่ผมแค่ชอบเขียน
ลูกมีพรสวรรค์ โซล
ต่อให้ใช่ แต่อาชีพนักเขียนพอเลี้ยงตัวที่ไหน
ต่อให้เป็นคนเก่งๆ ก็เถอะ แล้วยิ่งห่วยอย่างแก
ผมมันผิดทุกอย่าง
ซอนนี่ๆ
มาสิ นั่งก่อน ขอโทษที
ฉัน... ฉันแค่ไม่อยากให้แกผิดหวัง ถ้ามันไปไม่รอด
ซึ่งแน่นอน
แกไม่รอดหรอก
เชื่อพ่อเถอะ เนื้อและชีสเป็นทางรอดที่ดีของครอบครัวนี้
6 ปีก่อน บัดดี้ ริชแมน หมดเนื้อหมดตัว
แต่เขาซื้อโรงฆ่าสัตว์ และกลายเป็น "ราชาแห่งเบค่อน"
พ่อรู้แกทำได้ ซอนนี่
เจอรี่ไม่ต้องไปขายชีส หรือหมู หรือวัว หรือนม หรอก
และเขาจะไม่เป็น "ราชาแห่งเบค่อน"
เขาจะไปเรียนที่โคลัมเบีย
เขาจะได้เรียนการเขียน
นั่นคือสิ่งที่เจอรี่จะทำ และคุณจะส่งเสียเขา
ถ้าผมไม่เดินเข้าไปในห้องเรียนคุณวันนั้น
โฮลเด้น คอลฟิลด์ คงไม่มีวันมีตัวตน
จะว่าไป เรื่องวุ่นๆ นี้ก็เป็นความผิดคุณพอๆ กับผม
ไม่มีอะไรศักดิ์สิทธิ์ไปกว่าเรื่องเล่า
ไบเบิล กุรอาน โทราห์
เรื่องราวในพระคัมภีร์เหล่านั้น ช่างทรงอำนาจ
ผู้คนเชื่อจริงๆ ว่ามันเขียนขึ้นโดยพระเจ้า
นั่นคืออำนาจของเรื่องราวเหล่านั้น
และตลอดการเรียนในเทอมนี้ คุณจะได้รับเครื่องมือและเทคนิค
เพื่อคุณจะสามารถสร้างสรรค์เรื่องราว
ที่จะทำให้ผู้คนอิ่มเอม
ผมเป็นนักเรียนที่ไม่เอาไหน
ถึงแม้เต็มใจไปเรียน
ซึ่งมันน่าอายทีเดียว ถ้าจะให้ผมพูดตรงๆ
ฟังดูเป็นไง คุณซาลิงเจอร์
ขอโทษครับ ไม่ทันตั้งแต่ไบเบิล
ขอโทษนะ คุณซาลิงเจอร์ คิดว่าคอร์สนี้จะศึกษา อเทวนิยมอย่างงั้นเหรอ
เปล่า ไม่ครับ
แต่ผมหวังอยู่ว่าพระเจ้ามีจริง
ท่านคงมีเรื่องอยากจะพูด
ตลกนะ ผมก็คิดเช่นนั้น ตอนอ่านเรียงความสมัครของคุณ
แต่คุณก็ยังเข้าเรียนได้
ปีนี้มหาลัยโคลัมเบีย คงขัดสนจริงๆ
คุณซาลิงเจอร์เขียนเรียงความ
ซึ่งตลกมาก
เต็มไปด้วยการเสียดสี แบบที่เขาแสดงให้เห็น
ตั้งแต่ห้านาทีแรกของการเรียนวิชานี้
แต่ถึงกระนั้น
คุณซาลิงเจอร์
ยังไม่อาจเปลี่ยนความคิดชาญฉลาดของเขา เป็นข้อความน่าเชื่อถือ
ซึ่งน่าเสียดาย เพราะมันมีวี่แววของศักยภาพ
แต่นี่คืองานที่เราทุกคนต้องทำให้สำเร็จ
และเมื่อสิ้นสุดภาคการศึกษา
พระเจ้ากำหนด หรือสำหรับคุณซาลิงเจอร์ ตรงกันข้าม
พวกคุณจะได้เข้าใจความแตกต่าง ระหว่างความต้องการเป็นนักเขียน
และการเป็นนักเขียน
เพื่อนร่วมชาติ และเพื่อนของผม
ผมหวังอย่างรางเลือน
ว่าจะมีปาฏิหาริย์ ไม่ให้เกิดสงครามน่าเศร้าในยุโรป
และยุติการรุกรานโปแลนด์จากเยอรมัน
ผมพูดเสมอว่า ผมเคยเห็นสงครามและผมเกลียดสงคราม
ผมหวังว่าสหรัฐจะอยู่นอกสงครามนี้
ผมเชื่อว่าเป็นเช่นนั้น
คุณซาลิงเจอร์ เชิญนั่งลงก่อน
ดื่มอะไรหน่อยไหม
ขอกาแฟครับ
ไง รู้ได้ไงว่าผมอยู่นี่
ผมเคยไปเรียนที่ ม.นิวยอร์ก ผมเห็นคุณนั่งตรวจการบ้านจากหน้าต่างเสมอ
อาจารย์มาถึงหมู่บ้านทำไมครับ
ผมหาที่เหมาะกว่านี้ไม่ได้
ที่จะอ่านงานของฟิตเจอรัลด์และเฮมมิ่งเวย์ คนต่อไป นอกจากที่หมู่บ้านกรีนวิช
นี่ครับ
ขอบคุณ
แล้วคุณล่ะ เกิดอะไรกับ ม. นิวยอร์ก
เขาไล่คุณออกเพราะปากคุณเหรอ
เปล่าครับ เราเห็นพ้องต้องกัน
ผมควรไปและพวกเขาควรตาย
คุณไม่ใช่เด็กปากดีคนแรกที่ผมสอน
คุณต่อต้านผู้ที่เหนือกว่าเช่นผม
เพราะคุณถูกกดดันด้านอารมณ์ที่บ้าน
และคุณยังคิดว่าตัวเอง เป็นคนฉลาดที่สุดในโลก
และไม่มีใครเห็นความอัจฉริยะของคุณ
อันที่จริงมันก็เป็นอะไรพื้นๆ มาก
แต่พอเถอะเรื่องจิตวิทยา
จะให้ผมช่วยอะไร คุณซาลิงเจอร์
ผมอยากถามเรื่องที่คุณพูดในห้องเรียน
ที่ว่าความคิดของผมมันกลบเรื่องราว
ผมว่าความคิดบ่งชี้ตัวตนนักเขียน
แน่นอนที่สุด
ความคิดทำให้เรื่องราวของคุณมีเอกลักษณ์
แต่เมื่อความคิดเห็นล้นเกินไป
อย่างที่คุณทำในเรียงความสอบเข้า
มันก็เป็นเพียงการแสดงถึงอีโก้ของคุณ
แทนที่จะให้ผู้อ่านได้สัมผัสอารมณ์
พอเข้าใจไหม
นิดหน่อยครับ
นิดหน่อย
ไม่ครับ
ขอโทษที่อาจารย์มาสาย
แต่ในเมื่อผมจะต้องมาสายทุกคลาส ตลอดเทอมนี้
ผมเก็บแรงไว้อ่านการบ้านของพวกคุณ และดื่มให้หนักดีกว่า
และวันนี้ผมจะโฟกัสเรื่องความคิดของผู้เขียน
และเพื่อให้เห็นภาพ ผมจะอ่านตัวอย่างให้ฟัง จากงานเขียนของ วิลเลียม ฟอล์คเนอร์
โอเค ขอให้ทุกคนตั้งใจฟังให้ดี หลับตาเลยก็ได้
"ผู้คุมตัดเชือก และช่วยเธอฟื้นคืนชีวิต
จากนั้นทุบตีเธอ
หวดด้วยแส้
เธอแขวนคอด้วยชุดของเธอเอง"
เอาล่ะ เกิดอะไรขึ้น
ผู้หญิงคนหนึ่งในคุกพยายามฆ่าตัวตาย
หลังจากผู้คุมช่วยเธอไว้ เขาทุบตีเธอ
ถูกต้องเลย ผมคิดไม่ผิดที่ให้สตรีมาเยี่ยมชมคลาส
หวังอย่างยิ่ง ว่านักศึกษามหาวิทยาลัยจะตามทันในไม่ช้า
ประเด็นคือ ถ้าผมอ่านข้อความนี้ ด้วยน้ำเสียงทื่อที่สุดเท่าที่จะทำได้
พวกคุณก็จะยังเข้าถึงเนื้อเรื่อง
ทำไม นั่นก็เพราะเหตุการณ์ ในเรื่องแสดงออกชัดเจน
ทั้งเนื้อหาและการสร้างอารมณ์ร่วม
ซึ่งแน่นอน ฟอล์คเนอร์ขึ้นชื่อ เรื่องน้ำเสียงของเขา ซึ่งเป็นสไตล์เฉพาะตัว
ดังนั้น แม้ผู้ที่ไม่ใช่นักเขียน คิดว่าเขารักฟอล์คเนอร์
แต่ความจริงแล้วเรื่องราว
ของการพยายามฆ่าตัวตาย การทุบตี นั่นต่างหาก
ที่ดึงดูดเราแล้วฟอล์คเนอร์ จึงใช้น้ำเสียงของเขา
สร้างเอกลักษณ์ให้กับเรื่องราว
แบบนี้เข้าใจไหม
สำหรับคราวหน้า ขอให้ทุกคนเขียนเรื่องยาว 5 หน้า
ถามตัวเองว่า ถ้าฉันอ่านเรื่องนี้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ฉันจะยังทำให้ห้องเรียนสนใจได้ไหม
โอเค วันนี้ผมคงทำอะไรให้มากกว่านี้ไม่ได้
เพราะงั้น เชิญคุณใช้เวลาที่เหลือ เขียนเรื่องของคุณ หรือช่วยตัวเอง...
แต่ขอร้อง อย่าเอาสองอย่างนั่นมาปนกัน
พระเจ้า มีนักเขียนมากมายเหลือเกิน ที่แยกไม่เป็น
ขอให้โชคดี เจอกันคราวหน้าเด็กๆ
เรื่องดีอย่างหนึ่งของบ้านตัวตลกที่นี่
คือทุกคนดูมืดแปดด้าน ไม่ต่างอะไรกับผม
บอกตามตรง ผมไม่เคยเข้ากับที่ไหนในโลกเส็งเคร็ง
ในเมือง ผมคือยิว
ในนคร นายกระจอก
แต่บางครั้งคราว ผมหลอกให้สาวๆ เชื่อได้ว่า ผมเป็นญาติของคลาร์ก เกเบิล
สุดยอดๆ
พ่นไฟต่อไป เออร์นี่ วู้
นายรู้ไหม ฉันคิดมาตลอดว่า ฉันเอาแต่ถูกไล่ออกจากโรงเรียน
เพราะฉันชอบที่จะได้กวนใจป๊ะป๋า
ตลกดีว่ะเพื่อน ปลอบใจตัวเองไว้
นายน่าจะเขียนเรื่องนั้น
ไม่ล่ะ
- นายมีนาฬิกาไหม - มี ทำไม
เพราะนายควรให้เวลากับสาวนั่น
ได้ ขอบใจ
- ไฮ - ไฮ
คุณชอบแจ๊สเหรอ
คิดว่าไงล่ะ
แล้วปกติสุดสัปดาห์คุณทำอะไรครับ
ไม่รู้สิ แล้วคุณล่ะปกติสุดสัปดาห์ทำอะไร
ก็โน่นนี่
"ก็โน่นนี่"
คงเป็นโค้ดหมายถึง "หว่านเมล็ดข้าวโอ๊ต"
"หว่านเมล็ดข้าวโอ๊ต"
ขอโทษครับ ผมไม่เข้าใจ
ขอที
ล่าสาวๆ
พ่อนักศึกษา
"หว่านเมล็ดข้าวโอ๊ต"
"ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด"
"คุณก็รู้ ล่าสาวๆ
พ่อนักศึกษา"
"ทันใดนั้น จากอีกฟากหนึ่งของห้อง สาวบลอนด์ร่างกะทัดรัดหัวเราะร่วน"
ใช่ มันดีมาก
น้ำเสียงของคุณสร้างความบันเทิง
แต่มันช่วยเล่าเรื่องราว ไม่ได้เป็นเรื่องราว
ผมรู้สึกได้ ผมรู้ตัวเวลาเขียนอะไรฉลาดเกินไป
- นี่เรื่องจริงไหม - บางส่วนครับ และแต่งเติมบ้าง
รู้ไหม มันเรียกว่าอะไร
- อะไรครับ - การประพันธ์
ผมจะตีพิมพ์ได้ไงครับ
ดูอาจหาญไปหน่อยสำหรับงานชิ้นแรก ว่าไหม
นักเขียนต้องได้ตีพิมพ์ มันเป็นทางเดียวที่จะหาเลี้ยงชีพ
เดี๋ยว ขอเดานะ พ่อเธอบอกแบบนั้น
ลองไปติดต่อนิวยอร์กเกอร์สิ ฉันว่าเขาคงประทับใจ
อันที่จริงผมคิดถึง "สตอรี่แมกกาซีน"
ผมชอบงานพวกเขา
เธอรู้ไหมบรรณาธิการเป็นใคร
ครับ อาจารย์ไง
ในฐานะตัวแทนบริษัท ขอขอบคุณที่ส่งผลงานมาร่วมกับเรา
แต่โชคไม่ดี ช่วงนี้เศรษฐกิจของเราไม่ดีนัก
หวังว่าจะได้อ่านผลงานของคุณอีกในอนาคต
คุณซาลิงเจอร์ คุณกำลังจะได้เรียนบทเรียนสำคัญอันดับ 2
ในการมีอาชีพเป็นนักเขียน
รับมือกับการถูกปฏิเสธ
ผมจะไปหานิวยอร์กเกอร์ พวกเขาตีพิมพ์มันแน่
- แล้วคุณจะต้องเสียใจ - นี่ก็เสียใจอยู่
- ไฮ เอ่อ ผมมา.. - ส่งผลงานเรื่องสั้น
กรอกแบบฟอร์ม
ทิ้งผลงานไว้ จะติดต่อกลับใน 4-6 สัปดาห์
นี่เป็นเรื่องแรกที่ผมส่งสำนักพิมพ์
เป็นวันประวัติศาสตร์ของเราทุกคน
เจดีย่อมาจากอะไร
อาชญากรรมเยาวชน
ไม่ต้องเขียนค่ะ
ขอให้ส่งงานก่อนสัปดาห์หน้า
และอย่าหวังว่า อาจารย์จะอยู่ตลอดหลังจบคลาส
วันนี้ผมโดนยกเลิกนัด
จดหมายปฏิเสธฉบับแรกในชีวิต
เก็บใส่กรอบไว้เลย
ผมควรทำยังไงต่อ
คุณเป็นนักเขียน คิดว่าควรทำอะไร
เขียนเรื่องอื่นต่อไป
ใช่ และเขียนเรื่องอื่นต่อไปอีก
และจากนั้นก็เขียนต่อไป
และเขียนเรื่องต่อไปอีกเรื่อง
- โอเค - และเขียนเรื่องต่อไปหลังจากนั้น
บางที ความฝันแห่งชัยชนะของผม
อาจเป็นเพียงภาพเพ้อฝัน ของเด็กหลงตัวเอง และทะเยอทะยาน
ผู้ซึ่งควรจะฟัง
เมื่อได้รับการเสนอโอกาสให้เป็น "ราชันแห่งเบคอน"
ผมน่าจะเป็นราชา คุณวิธ
ผมอาจไม่เหมาะกับเรื่องนี้
ใช่
อาจไม่เหมาะ
- คุณคิดว่าไม่เหรอครับ - เอาละ
ผมขอถามอย่างนึง
ทำไมเธออยากทำมัน
ตีพิมพ์เหรอ
เปล่า
เป็นนักเขียน
ทำไมเธอถึงอยากเขียน
เพราะผม..
ผมโกรธกับหลายสิ่งหลายอย่าง
แต่เมื่อผมเขียน ผมรู้สึกได้ทำอะไรกับความโกรธ
เหมือนผมได้พูดสิ่งที่อยู่ในใจ
นั่นล่ะ เจอรี่ นั่นคือสิ่งที่คุณ ต้องทำในงานเขียนของคุณ
ไปหาว่าอะไรทำให้คุณโกรธ และใส่มันลงไปในเรื่องราว
- แต่ผม.. - ไม่ๆ ๆ แต่ประเด็นคือ
คุณอาจไม่มีวันได้ตีพิมพ์
- ไม่เลยเหรอ - ไม่
คุณอาจโดนปฏิเสธไปตลอดชีวิตที่เหลือ
และนี่ล่ะที่คุณต้องถามตัวเอง
คุณเต็มใจไหมที่จะอุทิศชีวิต เพื่อบอกเล่าเรื่องราว
โดยที่รู้ว่า จะไม่ได้อะไรตอบแทน
และถ้าคำตอบของคำถามนั้นคือ "ไม่"
งั้นคุณก็ควรออกไปหาอะไรอย่างอื่น
ทำแทนกับชีวิตของคุณ
เพราะคุณไม่ใช่นักเขียนที่แท้จริง
สวัสดี ขอบใจที่ฟัง
ไม่ๆ ๆ ๆ
เอาจดหมายปฏิเสธไปด้วย
ดูที่นี่ซะก่อน สวยมากว่าไหม
แกจะเจออย่างอื่นที่อยากทำ ซอนนี่ เชื่อพ่อเถอะ
และมันจะเป็นอะไรที่แกทำเงินได้
ลืมเรื่องทุกอย่างซะสัปดาห์นี้ ลูกรัก เรามาเที่ยวกันนะ
ลูกควรได้สนุก
"เธอมีดวงตากลมโต
ซึ่งดูเหมือนอาจจมลงไป ในความไร้เดียงสาของมันเองได้ทุกเมื่อ"
"เธออยู่กับเด็กชายตัวเล็ก ซึ่งเข้าใจว่าเป็นน้องชาย
และเมื่อพี่สาวของพูดกับเขา
เขาจึงเดินอ้อมมาทิ้งแผ่นหลังเล็กๆ ลงพิงเก้าอี้"
"ใช่ ภัยของสตรีมีสองรูปแบบ"
"คนหนุ่มสาวผู้อึกทึกเหล่านั้น ที่เธอเชิญมาดื่มสก็อตช์ของคุณพ่อ..."
เจอรี่ พี่แกไม่ได้ขับรถมาถึงนี่
เพื่อดูแกนั่งเขียนนิยาย 5 วัน 5 คืนหรอกนะ
นี่ วางมันลง แล้วไปเดินเล่นด้วยกัน
เดี๋ยวครับ อีก 1 ชั่วโมง เกือบเสร็จแล้วโอเค
แกคิดได้ไงว่าแก มีอะไรจะพูดกับใครได้
โตซะที
เจอรี่ พักฟังอะไรหน่อยดีไหม
ในเมื่อเธอตั้งปณิธานหนักแน่น กับสิ่งที่รัก
มันถึงเวลาแล้ว
เวลาอะไรครับ
เธอจะได้ลงหนังสือ
ใน..
นี่มันเรื่องแรกที่ผมส่งให้คุณ
ฉันรักมันตั้งแต่แรก
ฉันแค่ต้องแน่ใจว่า เธอเป็นนักเขียนตัวจริง ก่อนจะตีพิมพ์มัน
และ
นี่ ค่าตอบแทนครั้งแรกของอาชีพนักเขียน
ขอบคุณครับ
ขอบคุณครับอาจารย์
ด้วยความยินดี ไปเขียนเรื่องใหม่ต่อได้แล้ว
- แด่หนังสือ - แด่หนังสือ
แล้วพ่อนายพอใจหรือยัง
ไม่ ฉันเอาเช็คไปอวด
พ่อบอกว่าฉันมีเงินพอตัดสูท ไปสมัครงานซะที
ช่างเขาปะไร
ตาเฒ่าแค่อิจฉาที่นายเขียนแล้วได้เงิน
ส่วนเขาเป็นได้แค่ยิวขายหมูไร้ค่า
นายรู้ใช่ไหมว่า เขาปิดบังเพื่อนบ้านว่าเขาเป็นยิว
ไม่เคยบอก คนจอมปลอมคนแรกที่ฉันรู้จักตั้งแต่เกิด
พวกนั้นทำบ้าอะไร
สตอร์คคลับโฆษณาว่าอูน่าเที่ยวที่นี่ เพราะพ่อของเธอ
แต่พวกเขาถ่ายภาพหล่อนแค่ดื่มนม เพราะเธออายุไม่ถึง
นี่เป็นเรื่องน่าสมเพชที่สุดที่ฉันเคยเห็น
โอเค ถึงคิวฉัน
ฉันจะลุยแล้ว
อูน่า ดีจริงๆ ครับที่พบคุณอีก
- แครอล ไบลธ์ - ฉันไบลธ์
เยี่ยมครับ ขออนุญาต
ผมจะพาผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก ไปวาดลวดลาย
ไปสิ
ฉันอ่านงานคุณใน "สตอรี่"
- คุณอ่านด้วยเหรอ - ฉันอ่านทุกอย่าง
คุณคิดว่าไง
ฉันว่ามันพิเศษมาก..
ไม่ จริงนะ มันดีมาก
ขอบคุณ และคุณก็เป็นคนพิเศษที่สุดที่ผมเคยพบ
และคุณหล่อมาก
เจอโรม เดวิด ซาลิงเจอร์
- คุณคิดว่าไง - ผมรักมัน
- เหรอ - ครับ คุณอยู่นี่นานแค่ไหนแล้ว
แค่ไม่กี่เดือน แต่ฉันคงไม่อยู่ที่นี่ต่อแล้ว
ทำไม คุณจะไปไหน
ฮอลลีวู้ด
ถ้าฉันอยากเข้าวงการ ก็ต้องไปที่นั่นใช่ไหม
ครับ..
ผมก็เคยอยากเป็นนักแสดง
- จริงเหรอ - แต่ผมเกลียดฮอลลีวู้ด
มีแต่พวกขี้อวดขับจากัวร์
สร้างหนังให้พวกอ่านหนังสือไม่เป็น
คุณตลกจัง
และคุณมีพรสวรรค์
ฉันชอบคนเก่ง
- อย่าไปแคลิฟอร์เนีย - ทำไม
ผมว่าคุณอยู่นี่จะดีกว่า
อยู่ที่นี่เล่นละคร
คุณไม่ขอคุณพ่อเล่นละครของท่านล่ะ
ทำไม
เราไม่คุยกัน
ไม่ค่อยได้คุยน่ะ
ขอโทษด้วย ผมไม่น่า..
ไม่เป็นไร
ฉันไม่ค่อยได้เจอเขาตั้งแต่เด็ก
ฉันไม่รู้ทำไมเขาไม่รักฉัน
ฉันไม่เคยทำอะไรผิด
รู้ไหม พ่อผมก็ไม่รักผมเหมือนกัน
- ผมว่า... ผมต้องไปแล้ว - เจอรี่..
- ไม่ ผม.. - เจอรี่ ไม่ต้องไปหรอก
ถ้าผมกลับไปแต่งหนังสือ คืนนี้คงเขียนอะไรได้เยอะเลย
โอเค
- คุณอยากไป-เไต้ปนรำศุกร์นี้ไหม
- ไปเหรอ - ค่ะ ฉันอยากไป
ผมด้วย
โอเค
- ดีครับ - โอเค
ผู้หญิงก็เป็นอย่างนี้
พอพวกเธอทำอะไรน่ารัก เราก็ตกหลุมรักไปครึ่งตัว
จากนั้นก็ไม่รู้จะทำตัวยังไง
เจอรี่ๆ ๆ อดทนไว้เพื่อนเอ๋ย
ฉันรู้มันลำบาก แต่คุณต้องทนไปก่อน
ทุกคนชอบงานเขียนคุณ ฉันได้ฟีดแบ็ค ดีเยี่ยมทุกครั้ง ที่ส่งเรื่องของคุณ
วิเศษเลยครับ แต่ผมไม่ได้ตีพิมพ์เรื่องใหม่มา 8 เดือนแล้ว
คุณอยากลองเขียนอะไร ที่ออกแนวป๊อบกว่านี้หน่อยไหม
แนวโพสต์มากกว่านิวยอร์กเกอร์
ผมไม่ชอบเดอะโพสต์ มีแต่เรื่องดราม่าสะเทือนใจ
- ฉันเข้าใจ - ผมอยากเป็นนักเขียนนิวยอร์กเกอร์
คุณจะได้เป็น แต่มันไม่เคยง่าย ที่รัก
ไม่เสียหายอะไร ถ้าลดมาตรฐานลงบ้าง
เราจะจัดการตีพิมพ์ผลงานใหม่ให้คุณ
การตีพิมพ์คือทุกอย่าง
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำจะเขียนอะไร
โอ้ เจอรี่
ก่อนอื่นเลย คุณต้องผ่อนคลาย
เอาแต่เครียดจะเขียนอะไรดีๆ ได้
พาแฟนสุดสวยไปเดทสิ
ไปสนุกกัน
ไปถึงไหนกันแล้ว
เฮ้ เพิร์ล
โทษที เจอรี่ แต่อูน่าไม่อยู่
เขาเดินทางไปแฮมป์ตันเมื่อเช้า
ไปไหนนะ
เรานัดเดทกัน
อูน่าก็อย่างนี้
ได้ โอเค ขอบคุณ
บางทีผมอาจขาดความสามารถ ที่จะมีความสุขเหมือนคนอื่นๆ
ที่ทำงานห่วยๆ มีภรรยาสวยๆ
มีลูกทึ่มๆ เป็นโหล
ผมไม่น่าต้องบ้าบอแบบนี้
ผมไม่ควรทำมันตั้งแต่แรก
กลับบ้านซะดีกว่า ไอ้หนู
เขาเดินไปห้องน้ำชาย เปิดน้ำเย็นเต็มอ่างทั้งสองฝั่ง
"เอาผ้าเช็ดหน้าไหมคุณ" นักเปียโนถาม
"ไม่ล่ะ"โฮลเด้นตอบ
"กลับบ้านไปเถอะ ไอ้น้อง"
โฮลเด้น คอล์ฟิลด์นั่งดื่มต่อไป...
ผมเอง เจอรี่ ซาลิงเจอร์ ขอพูดกับอูน่าหน่อย
เข้านอนไปแล้ว โทรมาทำไมดึกดื่น
"นี่ผมเอง โฮลเด้น คอล์ฟิลด์ ขอพูดกับแซลลี่หน่อยครับ"
ผมแค่อยากให้เราอยู่ด้วยกัน ไม่ต้องจริงจังอะไรก็ได้
ไม่อยากจริงจังงั้นเหรอ เจอรี่ ที่คุณพูดมันไม่ใช่
ฟังตัวเองพูดบ้างไหม คุณมันคนกลับกลอก
ผมไม่ได้กลับกลอก อย่าพูดอย่างนั้น
- อูน่า - อะไร
ผมโทรหาคุณพรุ่งนี้นะ
ฟันของเขากระทบกันอย่างน่ากลัว
โฮลเด้น คอล์ฟิลด์ ยืนอยู่มุมถนน รอรถประจำทางไปแมดิสัน อเวนิว"
รอคอยอย่างยาวนาน
ไม่ครับ เราไม่ได้สั่งแชมเปญ
ฉันสั่งเอง
ฉันเชิญคุณมาที่นี่เพื่อฉลอง
ฉลองอะไร
ฉันมีข่าวน่าตื่นเต้น
นิวยอร์กเกอร์ได้อ่าน "ผู้ผิดหวังแห่งแมดิสัน"
พวกเขาอยากตีพิมพ์มัน
นิวยอร์กเกอร์เหรอ
ใช่ พวกเขารักตัวละครโฮลเด้น คอล์ฟิลด์
พวกเขาคิดว่าเขามีความสดใหม่
ยินดีด้วยจริงๆ เจอรี่
นิวยอร์กเกอร์ ไม่อยากเชื่อเลย
เชื่อเถอะจ้ะ ทูนหัว
แด่หนังสือ
มันคือทุกสิ่งทุกอย่าง
แต่พวกเขามีโน้ตนิดหน่อย สำหรับคุณเพื่อปรับปรุง
โน้ตเหรอ
ใช่ นักเขียนทุกคน ก็ต้องเจอแบบนี้กับทุกแมกกาซีน
นิวยอร์กเกอร์มีโน้ตเยอะกว่าที่อื่น
พวกเขาต้องการให้เรื่องสั้นเหล่านี้ มีลายเซ็นแบบนิวยอร์กเกอร์
ถ้าผมไม่อยากทำตามโน้ตล่ะ
พวกเขาบอกถึงข้อข้องใจต่อมัน
อยากฟังไหม
ได้ ได้โอเค บอกข้อข้องใจมาเลย
อย่างแรก โฮลเด้นดื่ม โดยไม่มีที่มาที่ไป
พวกเขาอยากให้ชัดเจนว่า เขาติดแอลกอฮอล์
เปล่า เขาไม่ได้ติดเหล้า
เขาแค่เมา เพราะเขาผิดหวังเรื่องผู้หญิง
พวกเขาคิดว่ามันไม่เคลียร์
ผมว่าไม่ ผมว่ามันชัดเจนมาก
คุณแค่ปรับแก้นิดหน่อย
ผู้อ่านบางคนจะได้ไม่สับสน
อีกอย่าง พวกเขาคิดว่าคงจะดีถ้าตอนจบ โฮลเด้นและแซลลี่ ลงเอยกันได้
พวกเขาเน้นว่าไม่จำเป็นต้องเห็นก็ได้
แค่ให้ผู้อ่านรู้สึกว่า ในที่สุดพวกเขากลับมาลงเอยกัน
แต่เขาไม่ได้กลับมารักกัน มันไม่ได้จบแบบนั้น
- ทำไมล่ะ - เพราะผู้คนไม่เคยลงเอยด้วยกัน
มันไม่เคยเป็นแบบนั้น
ผมเข้าใจว่า เรื่องสั้นทุกเรื่องในนิตยสารทุกฉบับ
คู่รักจะต้องตกหลุมรักกัน ด้วยจูบโง่ๆ
เพื่อให้เรารู้สึกอบอุ่นซู่ซ่า ร่าเริงราวกับคริสต์มาส
แต่นั่นไม่เกิดขึ้นในชีวิตจริง
ใครบางคนอาจอกหักได้เสมอ และทำใจลืมความโศกเศร้าไม่ลง
บางครั้งพวกเขาก็ดื่ม
เพราะเสียใจ ถึงแม้เขาไม่ได้ติดเหล้า
ผมอยากให้เรื่องของผมเสนอความจริง
แค่นั้นเอง
งั้น จะให้ฉันตอบพวกเขายังไง
บอกว่าผมยินดีรับฟังโน้ต
แต่โฮลเด้นไม่ใช่แอลกอฮอลิค และพวกเขาไม่กลับมารักกัน
พวกเขาท้วงมาแค่นี้ เจอรี่..
บอกพวกเขาว่าผมไม่เปลี่ยน
คุณฉลาดจังเลย
พาอูน่าวาดลวดลายหน่อย
รู้ไหมครับ ผมบอกอูน่าเรื่องนิวยอร์กเกอร์
- แล้ว - เราไปเดทกันสามครั้งแล้ว
- แด่นิวยอร์กเกอร์ - แด่นิวยอร์กเกอร์
พวกนั้นมีโน้ตไหม
ใครครับ
นิวยอร์กเกอร์ พวกเขามีโน้ตถึงเรื่องของคุณไหม
ไม่ครับ
ผมไม่เซอร์ไพรส์ที่เขารักมัน
ตัวละครโฮลเด้นนั่นยอดเยี่ยมมาก
นั่นล่ะที่ผมบอกให้คุณ ขุดให้ลึกลงไป
ครับ ผมรู้สึกมัน เมื่อผมเขียนเรื่องเขา
มันไหลออกมาเอง
ผมอยากเขียนเรื่องของเขาต่อไป
ก็ควรเขียน
งั้น..
อีกแก้ว
คุณโอเคไหมครับ
เอาล่ะ
รู้แค่คุณกับผมนะ ที่ "สตอรี่"
เงินไม่โอเค
มาร์ธ่าดูเรื่องการเงิน และผม
ดูเหมือนว่าผมยังใช้เงินมากไป
จะปิดตัวเหรอครับ
ไม่ๆ ตอนนี้เรายังโอเค
แต่ต้องอดทนกันหนัก
ผมตาแหลม
มองแวบเดียว ผมก็รู้ใครมีพรสวรรค์
ซาโรยัน ชีเวอร์ แคดเวล ผมค้นพบพวกเขา
แน่นอน มันคงดี ถ้ามีใครค้นพบผมบ้าง
เฮ้ ไม่เอาน่า คุณก็เคยตีพิมพ์
ผมไม่เพียงค้นพบพวกเขา
ผมปลุกปั้น
ท้าทายพวกเขา
ถึงบ้านแล้ว
คุณควรเขียนเรื่องโฮลเด้นต่อไป
แต่ไม่เอาเรื่องสั้น
โว้ เดี๋ยวๆ เดี๋ยวครับ หมายความว่าไง
โฮลเด้น คอล์ฟิลด์ ควรเป็นนิยาย
ไม่
ไม่ ผมเขียนนิยายไม่ไหว ผมแค่นักวิ่งระยะสั้น
คุณพูดแบบนั้นเพราะคุณขี้เกียจ
โฮลเด้น คอล์ฟิลด์ ควรมีหนังสือเป็นของเขาเอง
นิยายต้องเขียนยาวเหยียด
ก็แค่ใช้คำเยอะ
ลองจินตนาการหนังสือที่คุณอยากอ่าน
แล้วเขียนมันแบบนั้น
เฮ้ แม่ครับ
อะไรครับ
เฮ้อะไรครับ
เกิดอะไรขึ้น มีอะไรครับ
ขอคั่นรายการออกอากาศด้วย รายงานข่าวและประกาศ
จากสำนักข่าวยูไนเต็ดเพรส
เราได้เห็นเหตุการณ์โจมตี เพิร์ลฮาเบอร์เช้าวันนี้
มีการระดมทิ้งระเบิดเพิร์ลฮาเบอร์ โดยฝูงบิน
แน่นอนว่าจากญี่ปุ่น
ไม่ใช่ข่าวลวง
นี่คือสงคราม
ไม่ต้องมาเถียงแม่
แม่จะส่งถุงเท้าทุกสัปดาห์ และขอบอกลูกต้องใส่
แม่ครับ ผมอายนะ กองทัพมีของใช้เตรียมให้ทุกอย่าง
ทุกท่าน โปรดฟังทางนี้สักครู่
อย่างที่ทุกท่านทราบ พรุ่งนี้เช้า
ลูกชายของเรา เจอรี่ จะไปร่วมรบ
นี่อาจเปลี่ยนเขาเป็นชาย ที่ผมรู้ว่าเขาถูกลิขิตมาให้เป็น
ขอเชิญทุกท่านร่วมดื่ม
ให้กับนักเรียนที่ดีที่สุดของผม
แด่เจอรี่
ยอดนักเขียน
ผู้เป็นแรงบันดาลใจ
และเพื่อนแสนดี
แด่เจอรี่
นี่อาจจังหวะไม่เหมาะนัก
แต่ฉันมีข่าวร้าย
เหรอครับ อะไร
นิตยสารนิวยอร์กเกอร์ จะไม่ตีพิมพ์โฮลเด้น คอล์ฟิลด์
ทำไมครับ
พวกเขาคิดว่า มันดูอ่อนแอ ในเมื่อเราเข้าสู่สงคราม
เสียใจด้วย เจอรี่
ไม่ ไม่เป็นไร
สัญญานะว่าจะรอผม
- สัญญาค่ะ - จริงนะ
แน่นอนเจอรี่
แฟนคุณเป็นดารา
เฮ้ๆ ฟังผมนะ
ผมจะแต่งงานกับเธอ
ดีนะที่พ่อหล่อนเขียนเรื่องขำขัน
ว่าแต่ ทางคุณเป็นยังไงบ้าง
คุณกับมาร์ธาโอเคไหม เธอกัดหูคุณหรือยัง
ครอบครัวผมเรียบร้อยดี เพราะสิ่งหนึ่งที่เรารู้จากมนุษย์เมีย
คือบางโอกาส หล่อนแค่อยากตะโกนให้ผ่อนคลาย
เกือบลืมเลย เสียใจด้วยจริงๆ เรื่องนิวยอร์กเกอร์
คุณรู้ได้ยังไง
ขอที
พวกเขาทิ้งเรื่องคอล์ฟิลด์ เพราะคุณไม่รับโน้ตของพวกเขา
รู้ไหม คุณยังเปรี้ยวไม่ได้ นอกจากจะดังซะก่อน
เหรอ
งั้นก็ช่างพวกเขาเถอะ รู้อะไรไหม
ผมจะเอามันไปรวมเล่มกับเรื่องสั้นอื่นๆ ที่ผมเขียน..
ไม่ๆ อย่าทำนะ อย่าทำอย่างนั้นกับโฮลเด้น คอล์ฟิลด์
เขาควรได้เป็นนิยาย
- คุณคิดงั้นเหรอ - ผมรู้เลย
เขาเป็นตัวละครที่สุดวิเศษ
ฟังผมนะ
ระหว่างอยู่ที่นั่น รอติดเชื้อหนองใน จากมิตรสัมพันธ์ฝรั่งเศส
ช่วยอะไรผมอย่างนึง..
ผมอยากให้คุณเขียนเรื่องเขา
ขอให้โฮลเด้น คอล์ฟิลด์ เป็นเพื่อนรักของคุณ
ฟังผมให้ดี อย่าตาย โอเค
อย่าตาย
ไม่ว่ายังไง
หลังจากเกณฑ์ทหารเข้าร่วมกองทัพ ผมย้ายไปตามฐานทัพต่างๆ
จนกระทั่งถูกส่งขึ้นเรือไปอังกฤษ
ผมรู้อาหารกองทัพมันแย่
แต่ผมได้ยินว่า จะมีดินเนอร์สเต๊กคืนก่อน เราจะบุกประจัญบาน
ผมเริ่มเขียนนิยายคอล์ฟิลด์ไม่ได้
ผมถึงได้แต่ส่งเรื่องสั้นมา
ให้คุณรวบรวมในเรื่องสั้นของผม
ผมไม่เคยเขียนอะไรที่เป็นเรื่องส่วนตัว
ผมถึงสร้างตัวละครบุคคลขึ้นมา
ผมไม่อยากเริ่มนิยายโฮลเด้น
เพราะผมกลัวว่า จะอยู่ไม่นานพอจะเขียนให้จบ
"รักฉาวของ ชาลี แชปลิน"
เฮ้ เจอรี่ แฟนนายเป็นไง
น่าจะลืมกันไปได้แล้ว
ว่าไง พ่อหนุ่มรักคุด
เอาน่า เจอรี่ นายเป็นคนแรกที่ถูกแฟนทิ้ง
แล้วเป็นข่าวพาดหัว
มันบ้ามาก
แชปปลินแก่คราวพ่อหล่อน
จะว่าไงได้ ทุกๆ คนรักนายจิ๋วนั่น
ข่าวฉาวที่สะเทือนไปทั้งประเทศ
ดาราตลกคนดังของโลก ชาร์ลี แชปปลิน
สมรสกับบุตรสาววัย 18 ของนักเขียนบทละครชื่อก้อง ยูจีน โอนีล
ผู้ซึ่งประกาศว่าเธอ ได้พบรักแท้ในที่สุด
แค่เขียนคำเพิ่ม
"โฮลเด้น คอล์ฟิลด์" หล่อนกล่าว
"วิเศษมากที่ได้พบคุณ มันนานเหลือเกิน"
เจ้าหล่อนพูดเสียงดัง ที่ทำคุณขายหน้า
ไม่ว่าพบเจอหล่อนที่ไหน
แต่หล่อนไม่เสียหายอะไร เพราะรูปโฉมอันแสนงดงาม
แต่มันทำให้ผมปวดใจเสมอ เมื่ออยู่ใกล้
"ดีใจที่ได้พบคุณ"
ผมพูด และหมายความตามนั้น
"ว่าแต่ คุณสบายดีไหม"
"เยี่ยม" หล่อนกล่าว
ถ้าจะมีคำที่ผมเกลียด ก็คือ "เยี่ยม"
มันฟังดูปลอม
ช่วงเวลาแห่งความทรงจำ ของประวัติศาสตร์โลก
ดีเดย์
กองกำลังของนายพล ดไวท์ ดี ไอเซนฮาว
ตะลุยขึ้นยึดหาด ท่ามกลางเปลวไฟและเลือด
มุ่งสู่ป้อมปราการนาซียุโรป
จำนวนผู้เสียชีวิตในปฏิบัติการนี้ อาจชวนขนพองสยองเกล้า
"ผมยังอยู่ เจอรี่ ยังเขียนเรื่องโฮลเด้น"
ผมตะลุยนอร์มังดีพร้อมนิยาย 6 บทในเป้หลัง
และผมคงโกหกถ้าไม่บอกคุณว่า
โฮลเด้น พาผมผ่านเวลาอันโหดร้าย
เขาทำให้ผมมีอะไรให้ยึดไว้ เมื่อหลายสิ่งมันหนักหนา
นั่นเป็นสิ่งหนึ่งที่ผมรัก ในการเขียนหนังสือ
จิตใจคุณจดจ่ออยู่กับเรื่องราว
ไม่ว่าคุณจะมีปากกา หรือปืนอยู่ในมือ
จิตใจไม่เคยหยุดสรรค์สร้าง
- นายโอเคไหม - ยิงฉันซะเพื่อน ยิงฉัน
นายจะไม่เป็นไร
เฮ้...
ผมทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อเขียนต่อไป
ผมทำเช่นนั้น
ไม่มีปากกา เครื่องพิมพ์ดีด ช่างมันปะไร
ผมยังคงเล่าเรื่องโฮลเด้นไม่มีหยุด
แม้ต้องเล่าให้ตัวเองฟังคนเดียว
ผมคงเป็นปอดบวม และในไม่ช้าผมคงตาย
ผมเห็นภาพไอ้เวรเป็นล้านคนที่งาน งานศพ
ของฉัน..
เจอรี่ๆ
นายต้องไม่เป็นไร โอเค้ โอเคนะ
แค่ต้องทำตัวให้อบอุ่น โอเค
เอ้า ผ้าห่ม โอเค...
เฮ้ๆ แค่ทำตัวให้อุ่น นี่ไง อุ่นพอไหม
เฮ้
ถุงเท้าที่แม่นายส่งให้ล่ะ
แม่นายฉลาดมาก เจอร์
สวมไว้ นายจะได้อุ่น โอเค
โอเค
ฉันจะอยู่กับนายตรงนี้
เจอรี่
เจอรี่ ได้ยินผมไหม
เจอรี่ มองมาที่ผม
มองผมได้ไหม เจอรี่
เจอรี่
บีบมือผมถ้าคุณได้ยินผม
โอเค
ผมเสียใจที่คุณต้องเสียเวลากับผม
แต่คุณต้องเชื่อเมื่อผมบอกว่า
ผมไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว
เรื่องโฮลเด้น คอล์ฟิลด์
หรือเรื่องอื่นใดทั้งสิ้น
ขอแสดงความนับถือ
เจอรี่ ซาลิงเจอร์
"1946"
มาถึงแล้ว
เขายังเพี้ยนอยู่ไหม
ยินดีต้อนรับซอนนี่ ส่งตรงจากเยอรมันกลับบ้าน
แม่ครับ
- ดอริส เฮ้ - เจอรี่
นี่ภรรยาผม ซิลเวีย
นี่แม่ของผม มิเรียม
พี่สาวผม ดอรีส
และนั่นพ่อของผม โซล...
สวัสดี
เฮ้ ซอนนี่ แกต้อง... แกต้องสอบสวนนาซี หลังสงครามงั้นเหรอ
ครับ เราพยายามหาข้อมูลว่า นาซีคนอื่นๆ ซ่อนที่ไหน
ฟังดูน่าตื่นเต้น
ซิลเวียจ๊ะ เธอทำงานอะไร
ตัวตลกโรดิโอ
ผมแค่ล้อเล่น
จักษุแพทย์ผู้ชำนาญการ
ก่อนเกิดสงคราม
เธอแต่งงานกันเมื่อไหร่
ราว 6 เดือนก่อน
ตอนที่ลูกหยุดตอบจดหมายพวกเรา
ผมรู้
คือผมไม่ได้เขียนอะไรสักคำ มาปีกว่าแล้ว
แม่หวังว่าลูกจะเขียนนิยายอีก
อาจหลังจากที่วิธตีพิมพ์รวมเรื่องสั้น "เลือดหนุ่มสาว"
มันเป็นเหตุผลเดียวที่ผมกลับมาบ้าน
กลับมาเจอทุกคนด้วย
ส่วนมากผมเขียนไว้ตั้งแต่ก่อนไปยุโรป
บางส่วนในช่วงสงคราม
แล้วนิยายคอล์ฟิลด์ล่ะ คุณเขียนถึงไหนแล้ว
เกือบครึ่งเรื่อง
คิดว่าจะจบเมื่อไหร่
ผมแค่... ผมเขียนมันไม่ได้อีกแล้ว
- ทำไม - มันนำความทรงจำมากมาย
ที่ผมอยากลืม
คุณเขียนอะไรบ้างไหมตั้งแต่กลับมา
ผมพยายาม
แต่ผมเขียนไม่ได้
เราจะตีพิมพ์รวมเรื่องสั้นของคุณ
คุณจะกลับมาจับเครื่องพิมพ์ดีดอีกไม่นาน
หวังว่าอย่างนั้น
ผมนอนไม่ค่อยหลับ ก็เลยตั้งสมาธิไม่ค่อยได้
และบางครั้ง..
ผมตกใจตื่นและ เอ่อ ผมกรีดร้อง
นั่นเป็นอาการที่พบได้ทั่วไป เจอรี่
โอเค
แล้วคุณได้วาดรูปบ้างไหม
ไม่ๆ ผมไม่ใช่จิตรกร ผมเป็นนักเขียน
ใช่ใช่สิ นักเขียน
ไม่ เพราะว่าฝันร้ายผม..
บางครั้งเหมือนผมย้อนกลับไป ที่ค่ายในวันนั้น
เกือบเหมือนผมอยู่ที่นั่น ได้กลิ่น..
มีอะไรที่ผมทำได้ไหม
ไม่ นั่นเป็นเรื่องธรรมดามากที่เกิดขึ้น
สำหรับทหารที่กลับจากสงคราม
แค่ช่วงสั้นๆ
โอเค
เฮ้
หวัดดี
คุณดื่มมาเหรอเนี่ย
ไม่ๆ ไม่แตะสักหยดมาหลายปี
ใช่สิ คุณร่วมสมาพันธ์เลิกดื่มสุรา
ร่วมเหรอ ก่อตั้งต่างหาก
ผมยังร่วมสมาพันธ์หย่าร้างด้วย
หรือการแต่งงานเป็นโมฆะ ถ้าจะเรียกอย่างเป็นทางการ
- เกิดอะไรขึ้น - บางสิ่งที่ไม่ควรเกิด
ผมคิดว่าเธออาจเป็นนาซี
พูดจริงไหมเนี่ย
ไม่รู้สิ อาจจริง
นั่นเป็นเรื่องที่คุณควรเขียนถึง
คุณเริ่มบ้างหรือยัง
ไม่..
รู้ไหม ผมคิดว่าเมื่อรวมเรื่องสั้นตีพิมพ์เสร็จ
ผมหวังว่าจะเริ่มต้นใหม่ได้
อะไร
เรื่องรวมเรื่องสั้นปรากฏว่ามัน
ยุ่งยากกว่าที่ผมคิดไว้นิดหน่อย
ยังไงครับ
เราไม่ได้ตีพิมพ์เอง เราไม่มีเงินพอจะทำได้
เรามีความสัมพันธ์กับลิพพินค็อต เป็นผู้สนับสนุนการเงิน
พวกเขาปฏิเสธหนังสือ
พวกเขาไม่อยากตีพิมพ์มัน
คุณจะไม่ตีพิมพ์ให้ผมงั้นเหรอ
ไม่ใช่ผม เจอรี่ พวกเขา
ผมแทบจะตัดขาดความสัมพันธ์กับ..
คุณ "เกือบจะ" ตัดความสัมพันธ์งั้นเหรอ
ให้ตาย "เกือบจะ" กล้าหาญเชียวนะคุณ
- ไม่เอาน่า.. - ไม่ๆ มันมีความหมายกับผมมาก
คุณรู้ มันเป็นเหตุผลเดียว ที่ทำให้ผมกลับมาจากเยอรมัน
คุณรู้มันมีความหมายแค่ไหน ผมต้องการมันแค่ไหน
อย่างน้อยมันทำให้คุณกลับบ้าน
ผมไม่เคยอยากกลับมา
เจอรี่ ผมเสียใจ ผมทำอะไรไม่ได้ โอเค
ผมแทบทำสงครามกับพวกเขา
สงคราม
คุณทำสงครามกับพวกนั้น
ผมขอโทษไม่ ผมใช้คำไม่ได้เรื่อง ผมไม่ตั้งใจ..
- ผมขึ้นบกวันดีเดย์ - ผมเข้าใจ..
ไม่ๆ ๆ คุณไม่รู้หรอก
"ผมรอดมาได้ เพราะเราขึ้นฝั่งพลาดเป้าไป 1,000 หลา"
แต่ผมเห็นผู้คนถูกฆ่า
ผมเห็นพวกเขาทุกคนที่ต้องตายไป
ผมควรตายไปด้วย ผมไม่ควรอยู่นี่
- เจอรี่ ผมเสียใจ ผมสู้เพื่อคุณ - ไม่ คุณไม่เสียใจหรอก
อย่ามาพูดเลยว่า คุณสู้เพื่อผมยังไง
คุณมันโกหก คุณมันไอ้คนตอแหล
ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก
เจอรี่
เฮ้ คุณครับ
ผมมีคำถาม
คุณว่าพวกเป็ดไปอยู่ที่ไหน ในฤดูหนาวเมื่อบ่อน้ำเป็นน้ำแข็ง
โทษทีเพื่อน ผมไม่รู้หรอก
เฮ้ คุณอยาก สูบด้วยกันไหม
ได้ ขอบใจ
เฮ้ อยากจิบหน่อยไหม
ไม่ว่ากันนะ
- คุณมีไฟแช็คไหม - คิดว่ามีนะ
เฮ้ ผมเป็นทหาร
ทหารผ่านศึก ให้ตายสิ หยุด
พวกคุณทำอะไรเหรอ
ผมเอาแต่ฝันร้ายถึงสงคราม ไม่เว้นแต่ละคืน
บางครั้งผมตื่นมากรีดร้อง
และคุณเห็นภาพพวกนั้นตอนกลางวัน
คุณรู้ได้ยังไง
ก่อนผมศึกษาการสอนเรื่องรามากฤษณะ
ผมเป็นนักสู้ เพื่อปลดปล่อยอินเดียต่อต้านอังกฤษ
ความรุนแรงที่ผมได้พบเห็น
นำผมมาสู่เส้นทางเดียวกับ ที่นำคุณมาพบผม
คุณคิดว่าฝันร้ายจะหายไปไหม
แน่นอน
แต่ก่อนอื่นคุณต้องเยียวยาความรุนแรง ที่เกาะกินจิตวิญญาณของคุณ
ยังไงครับ
เอาล่ะ
ศาสนาของเราประกอบด้วย การทำสมาธิด้วยจิตใจที่รับรู้
มาสิ ถอดรองเท้า
นี่คือวิธีเริ่มต้นเยียวยาความเจ็บปวด
รองเท้าของคุณหล่อมาก
ขอบคุณ
นั่งลงสิ
ดีมาก และหลับตาซะ
ไม่เป็นไร ไม่เจ็บปวดหรอก
สิ่งเป็นจริงสูงสุด คือ จิตวิญญาณที่แพร่ขจรขจาย
ไม่ปรุงแต่ง
และโชติช่วงสว่างไสวชั่วนิรันดร์
คือสติรู้สำนึกที่สร้างสรรพสัตว์ ซึ่งมีจิตสำนึก
ผมพยายามเขียน
ทุกวันผมนั่งอยู่หน้าเครื่องพิมพ์ดีด แต่ไม่อาจเริ่ม
คุณคิดถึงอะไร เมื่อจ้องมองกระดาษว่างเปล่า
คิดว่าเป็นสิ่งไม่ดี
พรสวรรค์ผมหายไป
ถ้ามีแล้วยังไง
ผมก็เขียนได้
คุณเขียนเพื่อโอ้อวดพรสวรรค์
หรือเพื่อแสดงออกสิ่งที่อยู่ในใจ
ในที่สุดผมเริ่มเขียนเมื่อวาน
- ดี - ไม่ดีหรอก
งานเขียนออกมาแย่มาก และผมเขียนได้แค่หน้าเดียว
แล้วเกิดอะไรขึ้น
คุณสนุกกับมันไหม
- การเขียนเหรอ - ไม่ ที่ฉีกกระดาษทิ้ง
สนุก
เมื่อวานผมฉีกกระดาษ 5 แผ่น
น่าสนุกดี
"ซีมัวร์ กลาส"
"เธอลงทะเลเห็นกระจกมัวงั้นเหรอ หล่อนถาม
เขาผุดลุกขึ้นยืน มองไปยังมหาสมุทร
นี่คือที่เราจะทำ เราจะไปจับบานาน่าฟิชกัน
วันนี้เหมาะจะจับบานาน่าฟิช"
แหม ชอบที่คุณแต่งบ้านจัง
คุณเริ่มเขียนแล้วใช่ไหม
นิยายคอล์ฟิลด์เหรอ
ไม่ๆ ผมพยายาม แต่..
ขอบคุณ
มันแค่ เอ่อ เรื่องสั้นที่ผมกำลังเขียน
ไม่ดีอะไรนัก แต่อย่างน้อยก็เขียนได้หลายหน้า
ฉันถึงมาที่นี่
คุณยังจำเรื่องที่นิตยสารนิวยอร์กเกอร์ คิดจะตีพิมพ์ได้ไหม
"ผู้ผิดหวังแห่งแมดิสัน"
เรื่องสั้นคอล์ฟิลด์เรื่องแรก
พวกเขาทบทวนผลงาน ที่ส่งเข้ามาตั้งแต่ช่วงก่อนสงคราม
และพวกเขาพิจารณาจะตีพิมพ์มัน
จริงน่ะ
ใช่ จริงสิ
ฉันไม่รู้คุณยังจำได้ไหม แต่พวกเขามีโน้ต ซึ่งคุณไม่อยากปรับปรุง
และถ้าคุณต้องการให้ตีพิมพ์
คุณต้องเปลี่ยนแปลงตามที่พวกเขาขอ
เถอะน่า อย่างน้อยก็ฟังก่อน
การได้ตีพิมพ์คือทุกอย่าง
นิวยอร์กเกอร์มีบทบาทสำคัญ ในแวดวงวรรณกรรมอเมริกัน
และมันสำคัญกับเราที่เรื่องราวของเรา จะมีวิสัยทัศน์หนึ่งเดียว
เราต้องการให้ผู้อ่านอ่านเรื่องราว
และรับรู้ว่า มีแค่ในนิวยอร์กเกอร์เท่านั้น
นั่นคือสิ่งที่ผมไม่ต้องการ
คุณไม่ต้องการตีพิมพ์ในนิวยอร์กเกอร์
ไม่ๆ ผมรักนิวยอร์กเกอร์
ผมแค่ไม่อยากเขียนเรื่องที่เหมือนใครๆ
วีรบุรุษสงคราม อาจไม่มีขบวนแห่ต้อนรับ
บางคนระเบิดหัวตัวเอง
ผมต้องการสร้างสรรค์งานเขียนใหม่
รูปแบบใหม่ของการเขียนในสังคมสมัยใหม่
ซึ่งความเจ็บปวดที่มีของเรา เผยแผ่ความจริงให้ทุกคนได้เห็น
ผมมีข้อเสนอให้คุณ
ถ้าคุณลองปรับตามโน้ต และไม่รู้สึกว่าเรื่องของคุณดีขึ้น
ผมจะส่งเวอร์ชั่นต้นฉบับให้คุณ
ผมไม่อยากให้โฮลเด้น และแซลลีลงเอยด้วยดี
มันไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นจริง อย่างน้อยก็ในชีวิตผม
ก็ได้ มันก็แค่ไอเดียของเรา
ผมคิดว่าสำคัญมากสำหรับคุณ
ไม่ ถ้าคุณรู้สึกว่า เราทำลายความสมบูรณ์ของงาน
เจอรี่ ผมไม่ได้พยายามครอบงำ หรือเขียนงานแทนคุณ
ความคิดเห็นคุณยอดเยี่ยม แต่คุณอธิบายมากไป
เชื่อมั่นว่าผู้อ่านจะเข้าใจคุณ
หมายความว่าไง อธิบายมากไป
ดีขึ้นแฮะ
โน้ตของคุณเวิร์ค ขอบคุณ
ด้วยความยินดี
ผมจะส่งไปให้แฮโรดล์รอส และทีม
คงราว 2-3 สัปดาห์จะรู้คำตอบ
ผมอยากส่ง งานเขียนอีกเรื่องให้คุณ
คุณน่าจะช่วยผมปรับปรุงมันได้
บานาน่าฟิช ต้องบอกว่าปลาไหม
ไม่ เขียนแค่นี้พอ
ทำไม
ถ้าเจาะจงจะจริงจังเกินไป
เจอรี่เพื่อนรัก ผมส่งจดหมายหาคุณมากมาย แต่คุณไม่เคยตอบ
หวังว่าคุณคงเชื่อผม ที่ผมบอกคุณว่าผมทำอะไรไม่ได้
ผมอ้อนวอนให้เขาตีพิมพ์
และตอนนี้ผมอ้อนวอนให้คุณให้อภัย
ผมจริงจังที่จะช่วย
ผมอ่านงานของคุณหลายเรื่อง
และมันน่าประทับใจ เมื่อเทียบกับวัยของคุณ
งานเขียนผมเปลี่ยนไปมากหลังสงคราม
สงครามเปลี่ยนนักเขียนมากมาย
นักเขียนที่ไม่ตาย
เจอรี่ ผมพาคุณมาที่นี่ เพราะผมอยากบอกคุณด้วยตัวเอง
ว่านิวยอร์กเกอร์อยากตีพิมพ์ เรื่องสั้นของคุณ
เรื่อง... เรื่องไหน
ทุกเรื่องเลย
ทั้งหมดเหรอ
ผมขอเสนอสัญญาสิทธิปฏิเสธรายแรกกับคุณ
เราจะจ่ายค่าตอบแทนรายปีอย่างงาม
แลกกับการที่เราได้อ่านงานคุณทุกชิ้นก่อน
เรื่องที่เราไม่ตีพิมพ์ คุณเสนอนิตยสารอื่นได้
เป็นสัญญาที่มีเกียรติที่สุด ในวงการหนังสืออเมริกัน
ยินดีด้วย เจอรี่
คุณทำได้แล้ว
ขอแนะนำ เจอรี่ ซาลิงเจอร์
เพ็กกี้ ซิสกิ้น
- ผู้ริเริ่มเดอะนิวยอร์กเกอร์... - ยินดีที่รู้จักครับ
เสาหลักวรรณกรรมอเมริกัน
เจอรี่ ยินดีรู้จัก ผมก็เป็นนักเขียน
เยี่ยมเลย
"ลุงวิกกิลีแห่งคอนเนคติกัต" เหนือชั้นมาก
ฉันตั้งตารองานใหม่ของคุณจะแย่
ตอนที่ ซีมัวร์ กลาส ยิงตัวเอง
คุณไม่ได้พูดถึงแค่สงคราม
แต่คุณยังหมายถึง ระบบโครงสร้างพื้นฐานนายทุนชนชั้นกลาง
ในเศรษฐยาธิปไตยยุคใหม่
หรือไม่ก็หมายถึงแค่สงคราม แล้วแต่ผู้อ่านจะตีความ
เจอรี่อยู่ในช่วงเริ่มต้น ของการเขียนนวนิยายเรื่องแรก
และบิลบอกว่าคุณอาจเขียนนวนิยาย
คุณจะเขียนนวนิยายเมื่อไหร่
ผมทำไปเรื่อยๆ
- หวังว่าคงอีกไม่นาน - หวังว่าคงไม่นานเกินไป ถ่ายรูปกันครับ
ขอบคุณมากค่ะ
มีอย่างนึงที่ผมหนักใจ
นิยายที่ผมพยายาม..
ต้องการเขียนให้เสร็จ แต่ไม่ได้
ผมกลัวว่าถ้าผมเขียน ฝันร้ายจะกลับมา
เกี่ยวกับสงครามเหรอ
ไม่ เป็นตัวละครที่ผมเขียนถึงช่วงสงคราม
เขาไปกับผมทุกที่
ทุกครั้งที่ผมพยายามเขียนเรื่องนั้น คุณรู้สึกถึงสงคราม
ใช่ คุณไม่มีวันลืมกลิ่นเนื้อไหม้ติดจมูก
การเขียนหนังสือให้จบ อาจช่วยให้คุณก้าวข้ามมันได้
นั่นสิ
แต่มันมีแต่สิ่งรบกวนสมาธิ
คุณก็ต้องขจัดสิ่งรบกวนออกไป
ที่นี่ล่ะ
ออกจะทึมทึบไปหน่อย แต่ราคาพอเหมาะ
คุณมาทำอะไรที่นี่
เขียนอะไรนิดหน่อย
ผมอยากเล่าเรื่องความบ้าคลั่ง ที่เกิดขึ้นกับผม
คริสต์มาสที่แล้ว
ไม่นานก่อนผมพังพินาศอย่างหนัก
ในที่สุด สิ่งที่ผมตัดสินใจทำ ผมตัดสินใจจากไป
ผมตัดสินใจจะไม่กลับบ้านอีก
ผมจะไม่ไปเข้าโรงเรียนที่ไหนอีก
แบบนั้นผมจะได้ไม่ต้องสนทนา เรื่องไร้สาระ
กับใครต่อใครอีกเลย
ผมเฝ้าแต่คิดถึงภาพเด็กเล็กๆ มากมาย
เล่นเกมกันอยู่ในทุ่งไรย์กว้างใหญ่
เด็กน้อยเป็นหมื่นเป็นพัน และไม่มีคนอื่น ไม่มีผู้ใหญ่ แน่นอน ยกเว้นผม
และผมยืนอยู่ริมหน้าผาที่ดูน่ากลัว
สิ่งที่ผมต้องทำ
ผมต้องคอยจับทุกคน ที่พยายามโดดลงจากหน้าผา
ถ้าพวกเขาสักคน เริ่มวิ่งโดยไม่มองทาง
ผมต้องโผล่มาจากที่ไหนสักแห่ง และจับเขาไว้
ผมจะทำเช่นนั้นทั้งวัน
ผมจะเป็นผู้พิทักษ์แห่งทุ่งไรย์
ผมรู้ว่ามันบ้า
แต่นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ผมอยากทำ
เจอรี่ ไฮ
ขอบคุณมากที่แวะมา
- ขอบคุณ - ยินดีที่ได้พบคุณ
- ยินดีที่รู้จัก คุณชิรูส์ - โรเบิร์ต เรียกผมว่า โรเบิร์ต
- เชิญนั่งครับ - ขอบคุณ
นับเป็นเกียรติที่ได้ต้อนรับคุณ
ผมขอโทษที่มาโดยไม่บอกก่อน
ผมแค่อยากคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว
ไม่ต้องขอโทษอะไรเลย
ผมไม่รู้คุณจำได้ไหม แต่ราวหนึ่งปีก่อน
คุณส่งจดหมายเกี่ยวกับงานเขียนของผม
ถามผมว่าคุณจะขอตีพิมพ์ หนังสือเรื่องสั้นของผม
แน่นอน ผมรักเรื่องพวกนั้น
ขอบคุณ
ผมเพิ่งเขียนนิยายเล่มแรกจบและ
ถ้าคุณต้องการ
คุณอาจต้องการตีพิมพ์มัน
นับเป็นเกียรติที่คุณนึกถึงผม
ผมจะได้อ่านเมื่อไหร่
กระดาษร่างของเรื่องนี้
อยู่กับผมตอนที่ผมรบที่หาดนอร์มังดี
ผมเขียนมันในแคมป์มรณะของฮิตเลอร์
ในโรงพยาบาลที่ผมแทบจำชื่อตัวเองไม่ได้
ผมคงตายไปแล้วถ้าไม่เพราะหนังสือเล่มนี้
ผมปลาบปลื้มมาก เจอรี่
เป็นเรื่องสงครามเหรอครับ
เปล่า
เรื่องเด็กมีปัญหาคนนึงในคริสต์มาส
ผมรู้คุณอยากให้เราทำโน้ตเพื่อปรับปรุงนิยาย
แต่ความจริงคือ เราคิดว่ามันมีปัญหามากมาย
ผมไม่เชื่อในตัวโฮลเด้น
เขาคือทั้งหมด
เขาดู "จอมปลอม" อย่างที่เขาชอบพูด
เขาต่อต้านตลอดเวลา มันดูไม่เหมือนจริง
และสไตล์คุณยึดติดผู้เขียนเกินไป
รู้สึกเหมือนพยายาม แสดงความฉลาดในทุกหน้า
อย่างน้อยคุณว่ามันตลกไหม
ตลก แต่ในแง่ที่ว่า ผมรู้สึกว่าผู้เขียนอวดฉลาด
คุณสร้างชื่อโดยมีเอกลักษณ์ของตัวเอง
ผมไม่อยากให้หนังสือนี้ทิ้งเจตนาดีนั้นไป
ผมแนะนำได้แค่ว่า คุณควรเก็บมันใส่ลิ้นชักไปสักปีสองปี
- แย่งั้นเชียว - เกรงว่าเช่นนั้น
ผมรักมัน เจอรี่ ผมพูดจริง
- พระเจ้า - แต่..
เรื่องพวกนี้ไม่เคยง่าย
หมายความว่าไง
เจ้านายผมไม่เข้าใจ
แต่ผมสู้เพื่อมัน และ
เขาบอกว่าเขายินดีตีพิมพ์มัน
ถ้าคุณรื้อเขียนใหม่
เขาอยากให้ปรับตรงไหน
เขาไม่เข้าใจโฮลเด้น
พฤติกรรมของเขา
และต้องยอมรับบางครั้งเขาทำให้ผมสับสน
เขาเกลียดทุกอย่าง
เขาประชดประชันตลอดเวลา
โฮลเด้นวิกลจริตหรือเปล่า
คุณโอเคไหม
เจอรี่
ไม่ ผมคิดแล้วและผมแก้ไม่ได้
ผมจะไม่ทำ ไม่เปลี่ยนแม้แต่คำเดียว
โฮลเด้นไม่ยอมแน่ๆ
คุณอาจไม่ต้องแก้
หมายความว่าไง
ฉันไม่ได้บอกคุณว่าจะทำ
แต่ฉันส่งมันไปให้อีกคน ลองชิมลางดู
- ใคร - จอห์น วู้ดเบิร์น ที่ลิตเติลบราวน์
แล้วชิมลางได้ว่าไง
ร้อน
- ร้อนมากๆ - เขาชอบเหรอ
ไม่ เขารักมัน เขาบอกว่างานเขียนชิ้นเอกของอเมริกัน
งาน..งานชิ้นเอกเลยเหรอ
เขาพูดอย่างนั้น
และ... เดี๋ยว คุณบอกเขาไหมว่าผมจะไม่แก้
ใช่ ฉันบอกเขาว่าอาจมีปัญหา
แต่เขาก็ยังอยากพบคุณ เพื่อคุยเรื่องการตลาด และการจัดจำหน่าย
เดี๋ยวนะ การตลาดเหรอ
เราอยากได้ภาพนี้เป็นปก
โฮลเด้นสวมหมวกล่าสัตว์สีแดง
ผมไม่ชอบ
มันไม่ดีตรงไหน
ผู้อ่านต้องจินตนาการด้วยตัวเอง
ว่าอยากให้โฮลเด้นเป็นยังไง
ถ้าเราใช้แค่กับฉบับตัวอย่างล่ะ มันจะดีมากๆ..
ไม่ ไม่ต้องแจกฉบับตัวอย่าง
ตัวอย่างหนังสือจำเป็นมาก ในการประชาสัมพันธ์
ผมไม่ต้องการประชาสัมพันธ์
คุณไม่ต้องการประชาสัมพันธ์
ไม่
ผมไม่สนว่ามันจะดังไหม ผมแค่อยากให้มันดี
ยิ่งหนังสือได้รับความสนใจน้อยเท่าไหร่ เนื้อหาก็ยิ่งจับใจผู้คน
มันไม่จับใจใครหรอกถ้าเขาไม่ได้อ่าน
ผมไม่ออกสื่อนะ
นี่ไม่ใช่เรื่องของผม การตอบรับหรือคำวิจารณ์
มันเป็นเรื่องของโฮลเด้น
เจอรี่..
คุณอยากให้เราตีพิมพ์หนังสือ หรือแค่พิมพ์มันออกมา
เพราะถ้าคุณต้องการแค่พิมพ์
ผมแนะนำให้คุณไปพิมพ์เองสัก 2-3 ร้อยเล่ม แล้วแจกเองไปเลย
ได้ คุณแจกฉบับตัวอย่างเพื่อการวิจารณ์ก็ได้
ขอบคุณ เจอรี่
คุณใจกว้างมากทีเดียว
แต่ผมไม่ขออ่านคำวิจารณ์สักชิ้น ไม่ต้องส่งให้ผมล่ะ โอเค
ด้วยเสียงวิจารณ์กระหึ่ม
นิยายเล่มแรกของ เจดี ซาลิงเจอร์
ถูกยกให้เป็น "หนังสือดาวเด่นแห่งปี"
"แด่ คุณแม่ของผม"
คุณสงบใจหรือยัง
ขอโทษครับ คุณซาลิงเจอร์
ขอโทษครับ
ผม ผมแค่อยากคุยกับคุณ
ผมรู้สึกเหมือน ผมเป็นโฮลเด้น คอล์ฟิลด์
และผม..
ผมอยากคุยกับคุณ เอ่อๆ เรื่องหนังสือ
เรื่องโฮลเด้น
ทุกอย่างที่ผมต้องพูด เขียนในหนังสือแล้ว
แต่..
ทำไมคุณรู้เรื่องผมดีนัก
ผมไม่รู้
มันเป็นแค่นิยาย
ผมเป็นแค่คนเขียนนิยาย
เฮ้ ขอบใจที่มาทักทาย
แต่ผมคือโฮลเด้น
ผมคือโฮลเด้น คอล์ฟิลด์
คุณมันจอมปลอม
เหมือนคนอื่นทุกคน
ขอโทษ ผมไม่อยากทำพ่อตื่น
ไม่ๆ ๆ ไม่หรอก
พ่อห่วงเสมอว่าแกจะไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า
ตอนนี้ต้องมาห่วงเรื่องแฟนๆ กวนใจแก
แกไม่น่าถ่ายรูปคู่กับปกหนังสือทุกเล่ม
ผมไม่เคยรู้ว่าพ่อห่วง
ตั้งแต่วันที่แกเกิด
ตอนยังเด็กพ่ออยากเป็นนักเปียโน
ฉันชอบเล่นมันมาก
แต่พ่อของฉันเป็นแร็บไบ
เขาไม่เข้าใจว่า ฉันจะหาเลี้ยงตัวเองได้ยังไง
พ่อเลยบังคับให้ฉันเลิกเล่น
พ่อโกรธปู่ แต่
พ่อรู้ท่านรักพ่อ ท่านแค่อยากให้ฉันโอเค
ผมไม่เคยเห็นพ่อเล่นเปียโน
ไม่
แต่ฉันเก่งนะ
แล้ว
แกคือโฮลเด้น คอล์ฟิลด์ ใช่ไหม
ครับ
แม่แกพูดถูก
แกมีพรสวรรค์มาก
ขอบคุณครับ
ทีนี้แกก็เขียนเรื่องใหม่ให้ดีกว่าเดิม
ไม่ต้องกดดัน
กู้ดไนท์ ซอนนี่
ฉันได้ยินแต่คนพูดถึง "ผู้พิทักษ์" ไม่ว่าไปที่ไหน
ทุกคนรักมัน
ฉันตื่นเต้นที่จะได้อ่านงานต่อไปของคุณ
สเต๊กของคุณโอเคไหม
ผมไม่ค่อยหิวเท่าไหร่
สั่งอย่างอื่นแทนไหม
ไม่ ผมขอตัว
คุณโอเคไหม
ครับ ไม่เป็นไร
รู้ใช่ไหมมีดินเนอร์ปาร์ตี้ในห้อง
ครับ ผมรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย
ก็แค่หนังสือ
ฉันไม่ชอบเท่าไหร่ด้วยซ้ำ ถ้าให้พูดตามตรงนะ
คุณไม่ชอบตรงไหน
มันก็เหมือนหนังสือจอมปลอมทั่วไป
คร่ำครวญอะไรไปเรื่อยเปื่อย และตอนจบน่าเบื่อ
คุณไม่ควรกดดันตัวเองมากไป
คุณไม่ใช่คนแรกที่เขียนหนังสือฮิต
เดี๋ยว
ผมขอเบอร์โทรคุณได้ไหม
มีปากกาไหม
และผมมีกระดาษด้วย
คุณชื่ออะไรครับ
แคลร์
คุณเป็นคนแรกที่บอกว่าเกลียดหนังสือ
บอกต่อหน้า
ขอบคุณ
คุณได้เข้าถึงจิตใจของประเทศนี้
คุณสัมผัสสิ่งที่ผู้คนรู้สึก และพูดแทนความเจ็บปวดของพวกเขา
ผมกลับบ้านไม่ได้อีกแล้ว ผมเขียนหนังสือเพื่อลืมสงคราม
แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกบ้าคลั่งเหมือนเดิม
คุณยังไม่รู้วิธี ขจัดสิ่งกวนใจอีกเหรอ
นิวแฮมป์เชียร์ช่วงเวลานี้ของปีสวยมาก
90 เอเคอร์ ส่วนใหญ่เป็นป่า
บ้านกะทัดรัดแต่สวยมาก
มีเพิงเล็กๆ ถ้าคุณจะใช้เป็นที่ปลีกตัว
- หรือออฟฟิศ - แล้วแต่คุณเลย
คุณจะมีความสุขมากๆ ที่นี่
หวังว่าอย่างนั้น
ศิลปินมุ่งหวังเพียงการสร้างผลงาน ที่สมบูรณ์แบบ
ตามมาตรฐานของเขา ไม่ใช่ของผู้ใด
ขออภัย คุณซาลิงเจอร์
คุณเขียนหนังสือเกี่ยวกับวัยรุ่น
คุณอาจสนใจจัดตั้งกลุ่มสำหรับเยาวชน
พ่อว่าเด็กๆ คงชอบ
- ยินดีครับ - เยี่ยมเลย
พวกเขาอยู่ทางนี้
แต่ศิลปินที่แท้จริง
ผมสังเกต อยู่รอดจากทุกอย่าง
เจอรี่
คุณเชิญฉันมาแล้ว ก็เดินหนีทันทีที่เห็นหน้าฉันเนี่ยนะ
เปล่า ขอโทษ ผมคิดว่าคุณเป็นพวกแฟนคลั่งของคอล์ฟิลด์
ดีนะที่คุณโชคดี
คุณสวยมาก
คุณคิดว่าไง
เหมือนที่คุณบอกในจดหมาย
เหมือนเมืองใหญ่ที่ไม่อยู่ในเมือง
คุณไม่ชอบเหรอ
ฉันโตที่บ้านอุปถัมภ์ เจอรี่
ถ้ามีคุณอยู่ด้วย มันเพอร์เฟคท์
ผิวของเธองดงาม
รูปร่างของเธอช่างบอบบาง
ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่า เธอคือความงดงามชั้นหนึ่ง
เขาปีติอย่างล้นเหลือกับจิตวิญญาณใหม่
และเขายังคงภาวนาต่อไป
และสอนทุกคนที่เขาบังเอิญพบ
ให้สวดภาวนา
เฮ้ คุณซาลิงเจอร์
ฉันรู้คุณชอบเก็บตัว
แต่ไม่ทราบว่าจะขอสัมภาษณ์ สำหรับหนังสือพิมพ์โรงเรียนได้ไหมคะ
พวกเขาให้ฉันเขียนบทความถึง คนที่ฉันชื่นชม...และ
และคุณเหมาะมาก
ผมไม่ให้สัมภาษณ์มานานแล้ว
แต่สำหรับหนังสือพิมพ์โรงเรียน คงเป็นข้อยกเว้นได้
- จริงเหรอคะ - แน่นอน
เด็กๆ ที่โรงเรียนคง ขอบคุณๆ
"ผู้พิทักษ์แห่งทุ่งไรย์" เป็นอัตชีวประวัติใช่ไหมคะ
ทำนองนั้น
วัยเด็กของผมคล้ายกับเด็กชายในหนังสือ
ผมมีปัญหาที่โรงเรียนเหมือนกับเขา
บอกตามตรง มันรู้สึกปลอดโปร่งที่ได้ระบายออกไป
ทำไมหนังสือของคุณมักเป็นเรื่องของเด็กๆ คะ
เพราะพวกเขาไร้เดียงสา
พวกเขายังไม่ถูกทำลายโดยโลก
ส่วนหนึ่งของผม คงยังอยากรู้สึกไร้เดียงสาเช่นนั้น
แต่สิ่งที่ผมเห็นมา
ผมรู้ผมไม่มีวันกลับไปไร้เดียงสาได้อีก
ผู้หญิงที่สัมภาษณ์คุณวันก่อนนั้นสวยมาก
แล้วไง
คุณดูจะชอบเด็กสาวสวยๆ
ใช่ นั่นทำให้ผมถูกจัดเป็น สิ่งมีชีวิตประเภทหนึ่ง "ผู้ชาย"
หวังว่าคุณจะยังรักฉัน ตอนฉันไม่ใช่สาวสวยแล้ว
ต้องรักสิ
- ไม่ - คะ
การสัมภาษณ์นั่น
การสัมภาษณ์ของเด็กคนนั้น หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นไม่ใช่โรงเรียน
แล้ว
เขาโกหกผม
เขาบอกว่าเป็นหนังสือโรงเรียน เขาโกหก
- ไม่เป็นไร เจอรี่ ไม่เป็นไรหรอก - ไม่
ผมไว้ใจเขา ผมไว้ใจ แต่เขาทรยศ
ดูเขาทำ ให้ตายสิ เดี๋ยวนี้แม้แต่เด็กๆ ก็ทรยศ
เมื่อผู้คนกลายเป็นสิ่งรบกวนใจ
ถ้าเช่นนั้นก็ขจัดพวกเขาออกไป
ไม่มีการเอ่ยถึงผมสักนิด หรือสตอรี่แมกกาซีนในสื่อใดๆ
ไม่พูดถึงสักคำ
เพราะคุณไม่เกี่ยวข้องกับหนังสือเล่มนั้น อย่างเป็นทางการ
แต่ผมตีพิมพ์เรื่องแรกของเขา
ผมเป็นคนที่บอกเขาตลอดว่า โฮลเด้น คอล์ฟิลด์ ควรเป็นนิยาย
คุณคงได้เป็นผู้ตีพิมพ์ นิยายสุดฮ็อตแห่งปี
ถ้าคุณตีพิมพ์หนังสือรวมเรื่องสั้น ตามที่รับปากเขา
ผมนอนไม่หลับอยู่หกเดือน
ผมคิดถึงเขา
ฉันเสียใจด้วยเรื่องนั้น
ลิพพินค็อตบอกว่า พวกเขาจะตีพิมพ์ รวมเรื่องสั้น ทำทุกอย่างให้เขา
ทุกคนอยากได้ทำโปรเจคท์นั้น
แต่เราจะซื่อสัตย์ต่อลิตเติลบราวน์
ถึงฉันจะเกลียดชื่อ
"เก้าเรื่องสั้น" น่าเบื่อมาก
คุณคิดว่าเจอรี่จะเขียนงานให้ "สตอรี่"ไหม
ไม่ต้องเป็นงานใหม่ก็ได้ เรื่องเก่าๆ ก็ได้ ได้หมด
ทุกอย่าง
ตอนนี้เราเดือดร้อนกันหนัก
ฉันถามเขาให้แล้ว
เขาบอกว่า "ไม่"
ทำไมเขายังโกรธผมอยู่อีก
ตอนนี้เขาดังแล้ว
มันไม่ง่ายสำหรับเขา
สงครามทำให้เขาเขียนดีขึ้น แต่มันก็ทำเขาเสียศูนย์
สำหรับผม ความจริงที่ไม่อาจโต้แย้ง
ศิลปินและกวีที่มีชื่อเสียง สำหรับการสร้างสรรค์
งานศิลปะชั้นยอด มีความผิดแผกในฐานะบุคคล
ข้อบกพร่องชัดเจนในบุคลิกภาพ หรือยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางอย่างสุดขั้ว
และสังคมกระหายงานของเขา "งานชิ้นเอก"
มีแต่จะยิ่งทำให้พวกเขาอยากหนีจากสิ่งกวนใจ
คุณหมกตัวในสตูดิโอเป็นสัปดาห์แล้ว เจอรี่
หนึ่งสัปดาห์เขียนเรื่องครอบครัวกลาส
เรามีกันแค่นี้
คุณทิ้งเราไว้แบบนี้ไม่ได้
เราก็เป็นครอบครัวของคุณ
ฉันไม่มีเพื่อนที่นี่ ไม่มีใครให้พูดคุย
ฉันตัวคนเดียว
ฉันว้าเหว่
เขาไม่เหมาะกับการแต่งงานเป็น
หรืออะไรก็ตามที่เป็นปกติ
ความจริงที่น่าเศร้าเมื่อตอนจบของเรื่องหนึ่ง
กลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องใหม่เสมอ
และโศกนาฏกรรมก็คือเขาแก้ไขอะไรมันไม่ได้
ได้โปรด คุณก็รู้ว่ามาหาผมในนี้ไม่ได้
ฉันรู้
แต่มีโทรศัพท์ถึงคุณเขาบอกว่าเรื่องสำคัญ
ทำไม ใครโทรมา
วิธ เบอร์เน็ต
ไม่ ไม่ เอ่อๆ ผมไม่อยากคุยกับเขา
นั่งสมาธิมาตั้งนาน คุณยังไม่รู้จักการให้อภัยอีกเหรอ
- ฮัลโหล - เจอรี่ ไฮ
ไม่เจอกันนานเลย
ใช่ นานมาก
ผมไม่มีโอกาสได้บอกคุณ แต่ผมรัก "ผู้พิทักษ์แห่งทุ่งไรย์"
ขอบคุณ เป็นไอเดียคุณที่ให้เขียน
ออกไอเดียก็เรื่องนึง การลงมือทำก็อีกเรื่องนึง
คุณทำได้ เยี่ยมมาก
- ขอบคุณ - ชีวิตบ้านทุ่งเป็นไงบ้าง
- ผมรู้ว่า.. - ก็ดี วิธ จะให้ผมช่วยอะไร
ยังโกรธเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่เหรอ
คุณโทรมาเพราะเรื่องนี้
เปล่าๆ ผมโทรมาเพราะ
ฟังนะ สตอรี่แมกกาซีน กำลังจะตีพิมพ์หนังสือรวมเรื่องสั้น
และเนื่องจากคุณเป็นศิษย์เก่าที่โด่งดัง
ผมคิดว่าคงเหมาะที่สุด ที่คุณจะเขียนบทนำให้เรา
ฮัลโหล
โอเค
- โอเค อะไร - โอเค ผมจะทำให้
จริงเหรอ
คุณดูแปลกใจ
ไม่ ไม่ ผมดีใจ ขอบคุณ
ขอบคุณที่ซื้อเรื่องแรกของผม
25 ดอลลาร์ ที่ผมใช้คุ้มค่าที่สุด
ตอนอายุ 20
ผมเป็นนักเรียนในคอร์ส การเขียนเรื่องสั้นของ วิธ เบอร์เน็ต
ที่ ม. โคลัมเบีย
ผมสงสัยเสมอว่า
อาจารย์สอนการเขียนดีๆ สักคน ทำอะไรอย่างมนุษย์ปุถุชนมากกว่านี้ได้ไหม
เขาอยู่ที่นั่น และไม่ต้องสงสัย ช่วยเหลือวงการประพันธ์
ที่นี่ไม่เงียบไปหน่อยเหรอ
ไม่ มันเหมาะมาก
คุณไม่คิดถึงสีสันในเมืองหรอกเหรอ
มันทำให้ไขว้เขว
เป็นแค่สิ่งรบกวนใจ
มันสำคัญที่ผมต้องขจัดสิ่งใดก็ตาม ที่แทรกแซงการเขียน
ตอนนี้ผมต้องการเขียนเท่านั้น
แล้วไม่หมดเรื่องเขียนเหรอ
คุณแยกตัวโดดเดี่ยว
ดูผมสิ ผมชอบ "แฟรนนี่และซูอี้"
แต่มันเริ่มจะรู้สึกเหมือนอ่าน ตำราศาสนาแทนที่จะเป็นนิยาย
คุณบอกให้ขุดลึกลงไป
- จริงไหม - ใช่
ผมคงเขียน "ผู้พิทักษ์"ไม่ได้ ถ้าไม่มีสงคราม
แต่ผมมองหาสิ่งที่เรียกร้อง ยิ่งกว่าเด็กสวมหมวกล่าสัตว์
ไม่นะ โฮลเด้น คอล์ฟิลด์ เปลี่ยนประเทศนี้
และตอนนี้เด็กๆ ทั่วโลกรู้สึกว่า
ในที่สุดได้พูดอย่างที่ไม่เคยทำได้มาก่อน
ใช่ และพวกเขาไม่กลัวที่จะมาหา และบอกผม
บางครั้งผมนึกเสียใจที่เขียนมัน
มันทำให้ผมเหมือนติดคุก ถูกล่ามโซ่จากงานของผมเอง
- ไม่เอาน่า ต้องขนาดนี้เลยเหรอ - ใช่
ถ้าผมอยากเขียนต่อไป ต้องทำ
และมันเป็นช่วงเวลาเดียวที่ผมสงบใจได้
ผมดีใจที่พบคุณอีกแต่ผมสงสัยว่า
คุณมาถึงที่นี่เพื่อคุยกับผมทำไม
คำแนะนำที่คุณเขียน
ฟังนะ ผมรักมัน มันงดงามและผมรู้สึกปลาบปลื้ม
- ผมดีใจที่คุณชอบ - แต่โชคร้ายที่ผมใช้มันไม่ได้
- ใช้ไม่ได้เหรอ - ไม่
เพราะมันไม่เกี่ยวกับสตอรี่แมกกาซีน
หรือนักเขียนคนอื่นๆ
มันเกี่ยวกับผมและมัน..
ไม่เหมาะสมที่จะใช้แนะนำหนังสือรวมผลงาน..
คุณหัวเราะทำไม
ตั้งแต่เราพบกัน คุณปฏิเสธงานเขียนของผมตลอด
ผมโง่เองที่คิดว่ามันจะเปลี่ยนไป
ผมไม่เคยบอกว่าชีวิตนักเขียนมันจะง่าย
และเช่นเคย คุณพูดถูก
ลาก่อน วิธ
ลาก่อน
เหมือนเคย มีข้อเสนอมากมาย สำหรับสิทธิการทำหนัง "ผู้พิทักษ์"
เอลีไอ คาแซน บิลลี่ ไวล์เดอร์ พวกเขาโทรมาไม่หยุด
บอกพวกเขาไม่ต้องโทรมาแล้ว
- ผมไม่ทำงานหนังแน่ๆ - ทำไม
เพราะผมคนเดียวที่แสดงเป็นโฮลเด้นได้
และผมแก่เกินไป
ลิตเติลบราวน์ถามเรื่องหนังสือใหม่
พวกเขาถามว่า คุณยังเขียนเรื่องครอบครัวกลาสไหม
พวกเขายอมรับทุกอย่าง
ทุกอย่างเลยจริงๆ
ผมมีบางเรื่องต้องคุยกับคุณ
อันที่จริงผมเข้าเมืองมาเพราะเรื่องนี้
มีอะไร
ผมไม่อยากพิมพ์หนังสือแล้ว
แต่ผู้อ่านรักที่จะอ่านเรื่องของคุณ
แฟนๆ มากมายคงผิดหวังมาก
การเขียน
กลายเป็นศาสนาของผม
การตีพิมพ์ เข้ามาขัดขวางการทำสมาธิ
เปลี่ยนแปลงมัน
ผมไม่รู้วิธีการเป็นสามีหรือเป็นพ่อ
หรือแม้แต่เพื่อน
ผมรู้แค่วิธีเป็นนักเขียน
ถ้าผมทำได้จริงๆ ถ้าผมอุทิศชีวิต เพื่อการเขียน โดยไม่มีผลตอบแทน
ผมว่าผมคงพบความสุขได้บ้าง
งั้นก็ไม่ต้องตีพิมพ์แล้ว
ฉันรักคุณ และอยากให้คุณมีความสุข
และอย่างที่ฉันพูดเสมอ
การตีพิมพ์ไม่ใช่ทุกอย่าง
"เจอรี่ทำตามความปรารถนา และไม่ตีพิมพ์อะไรอีกแม้แต่คำเดียว"
"เจอรี่และแคลร์ มีบุตรด้วยกันอีกคน จากนั้นหย่ากันถาวร"
"ผู้พิทักษ์แห่งทุ่งไรย์ ขายได้มากกว่า 65 ล้านเล่ม
และถูกแปลเป็น 65 ภาษา"
"มันยังคงขายได้ 250,000 เล่ม ทุกปี
และถูกยกให้เป็นหนึ่งในนิยาย ที่สำคัญที่สุดของศตวรรษที่ 20"
"ตำนานที่เจอรี่แยกตัวโดดเดี่ยว และปฏิเสธที่จะพิมพ์หนังสือ
ทำให้ชื่อเสียงของเขายิ่งโด่งดังไปทั่วโลก"
"เขาพักอยู่ที่คอร์นิช นิวแฮมป์เชียร์
จนเสียชีวิต ในปี 2010 ด้วยวัย 91 ปี"
คุณวิธ
นี่เพื่อตอบคำถามที่คุณถามผม เมื่อหลายปีก่อน
ใช่
ผมเต็มใจที่จะเขียนไปจนตลอดชีวิต
และไม่ได้อะไรตอบแทน
ด้วยความเคารพ
เจดี ซาลิงเจอร์
[THAI]